Niepokój płodny, jak twórczy dreszcz ziemi, Codziennie nowej szuka we mnie zmiany. Idąc gościńcem o kiju pątniczym, Tłukę dni przeszłe, jak gliniane dzbany. Po drodze źródła omijam ochłody, Płonąc wiecznego pragnienia zarzewiem. Czuję jedynie, że stawać się muszę: Bóg chce uczynić coś ze mną? Co? Nie wiem. Wszystkim pozoru złudom towarzyszę, Którymi wabi słoneczna godzina. Zbyt szybko minie dzień. Sowa Minerwy Lot swój dopiero o zmierzchu zaczyna. Odpowiedz