...a może w tej samej chwili wypowiadamy słowa, myśli kłębiące się w głowach, częstujemy ludzi uśmiechem, obdarowując tym co w nas dobre-uwagi godne. ...może w chwili tej ciała nasze odpoczywają bycząc się w głuchej ciszy, sycąc się nią do rana. ...może teraz stawiamy kroki szurając po bruku, w przód, w tył, rozglądając się na boki. Przecież widzimy to samo słońce! lecz nie razem-osobno, oddaleni o kilometrów tysiące. Ja tu... Ty tam... za piątym horyzontem, z głową w chmurach... Ja pod niebem wciaż trwam... /?/

Poezją może być nawet trzepot powiek... zwykłe słowo "tak", z kropką na końcu... A ty z uśmiechem pytasz: Czy to poezja? W najśmielszym tego słowa znaczeniu... moja poezja!

Wiara Jak dobrze temu kto z wiarą chodzi, jak dobrze, jeśli wiara jest z nami. Ona potrafi cierpienie załagodzić, uśmiechać się w smutku – naszymi ustami! Gdy o wiarę co dzień się troszczymy, jeśli ją w uczynków szaty ubieramy. Jeśli wzrastać w nas jej pozwolimy, to zwycięstwo w biegu – zapewnione mamy! Nie jesteśmy sami w tym biegu, do Boga, bowiem wspiera nas wiara z nadzieją. Chrystus nas strzeże na naszych drogach, dodając sił, gdy nam ciała mdleją. Jak dobrze jest temu co posiada wiarę, która w niewidoczne – wierzyć nam pozwala. Wiarą opuszczamy drogi nasze stare, wiara nas umacnia, od grzechu wyzwala!

"Poranek w srebrzystym kolorze, Unosi kolejną nadzieję, O tak niezwykłej porze Serce do Serca się śmieje. Poczuj dotyk uśmiechu I miej piękny dzień, Idź w ten dzień bez pośpiechu Podejmując jego grę".

Nie jest ważne, że niektórych przyjaciół nie widujemy zbyt często. Ważne jest to, że kiedy ich potrzebujemy, przychodzą w taki sposób, w jaki mogą, bo więzi ciągle istnieją.

Powiedz poranku błękitnooki co też mi dziś obiecujesz? Szepnij, czy w dal marzeń pogonisz, czy mi złych cieni współczujesz? Powiedz Ty słońce - jeszcze nieśmiałe, jakie ścieżyny wytyczysz? Może w szarościach dzisiaj utonę albo uśmiechu mi życzysz?