Pozwól, by upad­ki kształto­wały w To­bie siłę..

Naj­bar­dziej lu­biła, gdy po wszys­tkim zos­ta­wał na niej je­go za­pach.. Je­go nie było już daw­no.. Wyłapy­wała wte­dy woń je­go ciała na swo­jej skórze i przy­pomi­nała so­bie ścieżki je­go dłoni, za­wiłe szla­ki je­go ust.