Cho­ciaż minęło lat chy­ba sto I wszys­cy wkoło nas zapomnieli, Ja wciąż pa­miętam jak byłeś mój I jak przy to­bie serca świat się odmienił.

Czas ma leczyć ra­ny pow­sta­le w mo­jej duszy Zos­tałem te­raz sam w tej dzi­kej pus­tej głuszy Więc proszę wy­bacz mi jes­li to jest możli­we By mo­je wiel­kie ser­ce było zno­wu żywe

De­likat­nym do­tykiem na for­te­pianie, przy­siadł smutek. Na ko­niec wer­ble głośno zagrały, by ser­ca ból zagłuszyć. A ja...cała or­kies­trą się stanę za­nim jut­ro do mnie...wrócisz.