skończył się sen obudziło Cie życie sza­ra rzeczywistość zgu­biła Cie skrycie w la­biryn­cie zwierzeń uno­sisz marzenia zbyt ciężkie ta­kie kruche Twe ręce ugi­nają się ramiona ser­ce klęczy od dawna pragnę przy mnie zostań

Nie ma poez­ji bez Ciebie Ty sens na­dajesz mym słowom Jak słońce blas­ku na niebie W sa­mot­ni krwi ser­ce nie pije Bez ciebie jam ścier­wo uschnięte Ty spra­wiasz że wiem po co żyję