Niepot­rzeb­ne mi sto­py, by pójść trud­ny­mi ścieżka­mi, który­mi mi­nie dziś prowadzisz. Nie pot­rze­buję dłoni, to co mnie pod­trzy­muje przed upad­kiem, w nich się nie mieści.

Ce­niłam każdą se­kundę spędzoną ra­zem. Już wte­dy wie­działam, że ten sen się kiedyś skończy. Zbudzę się i czar pryśnie. Mi­mo to od­da­lałam od siebie tę wizję. Chciałam ją przeg­nać.

Ładna dziewczyna