W kroplach letniego deszczu Niebo się skarży od rana tonie w palecie szarości, ponad górami firana mgieł melancholią się gości. Krople w zachwycie zielenią, tańczą leciutko na palcach, bawią się z liściem i giną, jutro nie będzie już walca. W ciszę letniego ogrodu tęskna melodia się wkrada, w duecie z wiatrem ze wschodu deszcz swoją baśń opowiada. Rąbka tajemnic w salonie uchyla zwiewna firana, ona całuje mu skronie, on cicho szepcze-kochana.

Gabriel Fleszar Kroplą deszczu Tak, to ja – widzisz bywa tak W zimnym deszczu posłusznie moknę Za rogiem człowiek, on to lepiej zna Co znaczy czekać – on tu dłużej moknie Wpisany w los milczenia łyk Zapisany wierszem Poetą mistrz, a błaznem ja Z datą wczorajszego dnia Kroplą deszczu namaluję cię A potem długo sam... sam w to nie uwierzę Kroplą deszczu spłynie twoja twarz W tej kropli będę ja i z sobą mnie zabierzesz Tak, to ja – moim sługą deszcz Wielkich powstań i upadków mężem Mrocznych pieśni zapisanych nut Swoich marzeń otępiałym więźniem Tak, to ja – a przy mnie twoja twarz