Mo­je ser­ce często jest równie zak­rwa­wione co Two­je dłonie po wy­wale­niu się na uli­cy. Tyl­ko szko­da, że Ty od­czu­wasz ból fi­zyczny a ja psychiczny, który jest trud­niej ukoić.

Chciałabym uśpić czuj­ność strachu co rodzi wyobraźnia w zakochanym ser­cu kobiecym. Roz­plątać myśli w kształcie łańcucha i swo­bod­nie rozwiesić w międzyczasie.

jeszcze ziele­nią grają oczy ciszy las złotych kłosów wi­ruje bez­tros­ko ser­cem posłuchać tyl­ko ono słyszy etiudę życia ra­dosną.