I w końcu poz­wo­liła by łzy, które tak długo trzy­mała w so­bie, swo­bod­nie spłynęły po jej policzkach. Ty­le w nich bólu. Ty­le cierpienia. Nie znała le­kar­stwa na wy­lecze­nie złama­nego ale i szczerozłotego serca.

"Mar­twe znasz praw­dy, niez­na­ne dla lu­du, Widzisz świat w proszku, w każdej gwiazd is­kier­ce. Nie znasz prawd żywych, nie obaczysz cu­du! Miej ser­ce i pat­rzaj w ser­ce!"