Nie, ciebie nie. Bo... nie jes­teś człowiekiem. - w tam­tym mo­men­cie po­pat­rzył na mnie jak na ko­goś nies­pełna ro­zumu. - Nie jes­teś człowiekiem, bo jes­teś moim aniołem przy­jacielem.

Jed­nak mi­mo wszys­tko, czu­jesz, że tam gdzieś w środ­ku, bar­dzo głębo­ko, ja­kaś cząstka Ciebie jest szczęśli­wa. Z cza­sem ra­na w klat­ce pier­siowej się zras­ta. Bar­dzo Bo­leśnie i po­woli…