Serce i rozum to dwa skrajne bieguny, które muszą ze sobą współpracować, abyśmy mogli osiągnąć równowagę.

Zdobyłem swój Północny Biegun i coś to znaczyło. Tutaj, na rzeczywistym biegunie mojego bytu, Gdzie wszystko czego dokonałem okazuje się bez znaczenia, Gdzie umieram lub żyję przez czysty przypadek - Gdzie żyjąc lub umierając wciąż jestem samotny, Tu, gdzie północ, lodowiec śmierci, noc Wytrącają mnie z nieokrzesanej ciemności, Widzę wreszcie, że cała wiedza, Którą z ciemności zaczerpnąłem i którą ona sama mi narzuciła, Jest tyle warta co niewiedza; nic bierze się z niczego, Ciemność z ciemności. I z ciemności bierze się cierpienie. Nazywamy to mądrością. A to jest cierpienie.

Zapalmy ognie naszych serc, rozpalmy miłość i zrozumienie. Święty Mikołaju, biskupie drogi nasz!