roz­mo­wa, na­wet krótka może ukoić nasze ser­ce od bólu ja­ki za­dało nam życie...

Są miej­sca na zaw­sze w ser­cu za­pisa­ne małe wy­sep­ki duszą dziec­ka od­kry­te w których łza za­mieniała się w diament a człowiek dla człowieka nie był wil­kiem…

Jezioro moje, w gładkiej toni widziałem kiedyś dziecka twarz. Jakiż to wiatr te fale gonił, co odebrały oczom blask?