"Patrz na te małe, jak któryś już dzień z kolei palą świece i zerkają w okno, jakby kogoś wyglądały" - powiedziała stara kobieta do swego męża. "Słyszałem jak szczebiotały, że czekają na Jezusa" - odpowiedział. "Jak można czekać na kogoś, kogo nie ma?" - furknęła stara. "Nigdy nic nie wiadomo" - powiedział. "Patrz, jak to czekanie je uszczęśliwia. Są takie piękne, jak ty niegdyś, gdy jeszcze wierzyłaś i oczekiwałaś na nas w oknie". Kobieta spuściła głowę i wyszeptała: "Najgorzej, gdy nie ma już na kogo czekać. A może jednak ..." - nie skończyła, patrząc na dwie twarzyczki w oknie jak urzeczona.

Otóż to, Skar­bie. Otóż to – szepnęła ko­bieta i po­całowała dziec­ko w czółko.