Raz na ja­kiś czas uświada­miam so­bie kim jes­tem. To chwi­le złe, smut­ne, trud­ne, nies­te­ty niemożli­we do omi­nięcia. Jed­nos­tka. Ty­lu ludzi wokół, ty­le bijących serc w ciałach z krwi i kości. A jed­nak sa­ma. Cząstka wiel­kiej całości - odrębna w rzeczy­wis­tości. Są tłem, wy­pełnieniem świata, mo­jego świata - ale nic po­za tym.

wspaniała fotka