… nig­dy nie dbałem o majątek… lecz wys­tar­czył je­den te­lefon… te­lefon z do­mu dziec­ka, by poczuć jak bieda­ka bo­li brak gotówki… PS. „Sa­mym ser­cem dzieci nie nakarmisz…”

Kil­kadziesiąt ra­zy mi­jałam go na tej sa­mej uli­cy. Przez te kil­ka se­kund świat zat­rzy­mywał się. Ser­ce na no­wo ot­rzy­mywało ciosy i roz­dra­pywało do­piero, co zab­liźnioną ranę.