Forum - HISTORIE Z ŻYCIA WZIĘTE

Kolejne tygodnie były dla mnie bardzo ciężkie. Musiałam zająć się odwoływaniem przyjęcia, dzwonieniem do gości i informowanie ich, że ślub się jednak nie odbędzie. Później musiałam jeszcze odwołać cudowny miesiąc miodowy i wrócić do pracy, w której wszyscy wypytywali mnie o wrażenia ze ślubu. Każdy dzień był dla mnie męką.

To wszystko wzmacniało we mnie tylko nienawiść jaką czułam do byłego. Klnęłam na niego każdego dnia. Ale potem się opamiętałam, zwłaszcza, że zaczęły mnie dochodzić niepokojące wieści. A to mój były potrącił po pijaku jakiegoś rowerzystę, prawie wyrzucili go z pracy za to, okradli go w mieszkaniu. A wszystko w niewiarygodnie krótkim odstępie czasu... Zaczęłam się zastanawiać, czy może to moja klątwa tak podziałała.

Nie zastanawiałam się jednak długo, ponieważ wkrótce dowiedziałam się, że dziewczyna z którą był poroniła. Przez przypadek spotkaliśmy się później na ulicy. Był zły, mówił, że powinnam być zadowolona skoro spełniła się klątwa, którą na niego rzuciłam. Powiedziałam tylko, że bardzo mi przykro, bo co więcej miałam mu powiedzieć.

Sama zaczęłam się zastanawiać nad słowami, które wypowiadałam na niego w złości. Śmierć jego dziecka to była właśnie ta najboleśniejsza śmierć, której mu życzyłam. Kiedy odchodził powiedział mi jeszcze, że odkąd się rozstaliśmy nic nie układa się u niego w życiu... A ja mu powiedziałam, że mogę przyjąć na siebie całą tą klątwę...

I znów niepostrzeżenie rzuciłam słowa na wiatr... swojego rodzaju klątwę, która teraz zaczęła się spełniać ale na mnie. Kilka dni później zachorował mój pies, i zdechł w wielkich mękach. Nie mogłam patrzeć, jak cierpi przez ostatnie dni. Widać było po nim, że jest mu ciężko. Nie minął nawet tydzień od śmierci psa, kiedy poślizgnęłam się na chodniku i złamałam nogę.

Miałam teraz mnóstwo czasu, siedząc w domu z nogą w gipsie, aby zastanowić się nad tym co zrobiłam. Jak to możliwe, żeby moja słowa miały aż takie odbicie w życiu... Przecież to tylko słowa. Kiedy po chorobowym wróciłam do pracy, okazało się, że jedno ze stanowisk musi być zlikwidowane i padło oczywiście na moje. Tego było już zdecydowanie za wiele! Tyle nieszczęść w ciągu zaledwie kilku miesięcy!

Pracuje w knajpie jako kelnerka. Bezskutecznie szukałam pracy przez ostatnich kilka miesięcy. Zaczęło brakować mi pieniędzy, musiałam zamienić mieszkanie na mniejsze i sprzedać samochód. Minął zaledwie rok od naszego niedoszłego ślubu, a ja tak bardzo żałuje wypowiedzianych wówczas słów... Tak bardzo chciałabym cofnąć czas i zdjąć ze wszystkich klątwę, którą sama rzuciłam.

Urlop zapowiadał się cudownie. Jednak od początku Wojtek zachowywał się bardzo dziwnie. Nigdzie nie pozwalał mi wychodzić. Miałam urlop, ale nie czułam tego wcale.Przeciwnie, sprzątałam dom, gotowałam obiady. Nie było to zbyt miłe. Zamiast odpoczywać pracowałam jeszcze więcej. Jednak milczałam. Bałam się sprzeciwić. Między nami nie układało się ostatnio najlepiej, nie chciałam pogarszać sytuacji.

Ale w pierwszym tygodniu Wojtek zrobił imprezę. Oczywiście samo szykowanie przyjęcia spadło całkowicie na mnie. Zanim się zaczęło byłam już bardzo zmęczona i nie miałam na nie najmniejszej ochoty. Zresztą na nic jej nie miałam ostatnio. Mój chłopak zaprosił znajomych. Niestety moje przeczucia się sprawdziły. Wojtek zachowywał się okropnie. Ciągle pił i mnie obrażał. Czułam się upokorzona, a znajomi niezręcznie. Spotkanie szybko się skończyło, goście wyszli zaraz po północy. Wojtek również wyszedł i nie było go dość długo. Wrócił bardzo pijany i zrobił awanturę bez powodu. Wtedy wydawało mi się, że to normalne. Przecież każda para ma swoje słabe dni. I tak to widziałam. Szybko się pogodziliśmy i zapomnieliśmy o całej sytuacji.

Jednak kilka dni później sytuacja się powtórzyła. Dzień jak każdy inny, zaczął się zwyczajnie, bo co można robić innego w wakacje niż leniuchować. Cały dzień siedziałam sama. Nie wiedziałam gdzie jest i co robi. Wrócił późno i domagał się kolacji. Był bardzo pijany. Zaczął mi rozkazywać. Zdenerwowana odmówiłam zrobienia mu kolacji. I to był mój błąd. Przestał nad sobą panować i uderzył mnie w twarz. Wyzywał, szarpał za włosy i groził. Uciekłam do łazienki. Niestety szybko sobie poradził z zamkiem w drzwiach. Wyciągnął mnie z łazienki i zaczął ciągnąć za włosy po podłodze.

Awanturę usłyszeli sąsiedzi i to oni zadzwonili na policję. Policjanci przyjechali dosyć szybko, ale nie byli zbyt mili, spisali zeznania i zabrali Wojtka do izby wytrzeźwień. Siedziałam i trzęsłam się ze strachu. Nie wiedziałam, co zrobić. Pytałam samą siebie: „za co mnie to spotkało?”. Jeszcze tej samej nocy pojechałam do mieszkania mojej przyjaciółki. Myślałam, że to już koniec. Że owszem kłóciliśmy się wcześniej, ale nigdy mnie uderzył.

Po tygodniu sytuacja się unormowała. Dzwonił do mnie kilka razy dziennie. Przepraszał, błagał o wybaczenie. Był tak przekonujący i kochany. Moje wcześniejsze zarzekania się nie były na tyle silne. Sama nie wiem dlaczego, ale mu wybaczyłam. Moja przyjaciółka długo starała się mnie przekonać, abym została u niej. Ale ja byłam zaślepiona miłością. Sytuacja nie uległa wielkiej przemianie. Ciągle się kłócimy. Dostało mi się kilka razy. Nie umiem odpowiedzieć na pytanie, czemu się na to godzę. Być może to przywiązanie, być może miłość. Czasami mam chęć wszystko zostawić. Uwolnić się. Nie umiem jednak podjąć decyzji. Tkwię w związku bez wyjścia. Albo tak mi się wydaje.

Wojtek bardzo niechętnie rozmawia o tych wydarzeniach. Rano zachowuje się jak gdyby nigdy nic. Kiedy zaczynam z nim rozmowę, denerwuje się i pocą mu się ręce. Twarz czerwienieje i popada w złość. Przyznaje się, że wielu rzeczy z tego wieczoru nie pamięta, ponieważ był pijany . Mówi, że żałuje tego, co zrobił, że to się więcej nie powtórzy. Zwala winę na alkohol... I tak jest coraz częściej.

HISTORIE Z ŻYCIA WZIĘTE

Zapraszam do lektury i do dodawania opowieści opartych na faktach autentycznych.

bilet miesięczny

Blondynka

Patrz, gdzie siadasz;)

Anegdotka o wężu

W tramwaju...

ELEGANTKA :)