Trójkąt Bermudzki
"
Trójkąt Śmierci" - rozciąga się pomiędzy Florydą, Wyspami Bahama
i Bermudami. Jak odnotowano w jednym z raportów NASA (na podstawie
doniesień kosmonautów), powierzchnia w tym rejonie jest o 25 metrów
niższa w stosunku od pozostałej powierzchni Oceanu Atlantyckiego.
"
Trójkąt Bermudzki" jest rejonem, w którym występują wyjątkowo
liczne i silne zaburzenia atmosferyczne, co mogło być przyczyną
niektórych z wielu odnotowanych w tym rejonie katastrof morskich.
Podobno sam Krzysztof Kolumb doświadczył tu niesamowitych przeżyć. Wraz
ze swoją załogą obserwował m.in. "białą wodę", "wielką ognistą
błyskawicę", jak również dziwne zachowanie się kompasu. Swoją ponurą
sławę "trójkąt" jednak zawdzięcza wydarzeniu, które zdarzyło się tutaj 5
grudnia 1945 roku.

Patrol, składający się z pięciu bombowców typu TBM Avenger, wystartował 5
grudnia 1945 roku o godzinie 14.00 do lotu ćwiczebnego z lotniska
wojskowego w forcie Lauderdale na Florydzie. Samoloty miały obsługę
złożoną z pilota, radiooperatora i strzelca pokładowego oraz paliwa,
które powinno wystarczyć na przelecenie około 1500 km. Załoga posiadała w
kamizelki ratunkowe i samonapełniające się powietrzem tratwy. Mieli
przelecieć 250 km wprost na wschód w kierunku Bahamów, po czym skręcić
na północ i po 65 km zawrócić w kierunku południowo zachodnim do bazy.
Warunki atmosferyczne były dobre. O godzinie 15.15 dowodzący eskadrą
porucznik Taylor nawiązał kontakt z bazą, i otrzymał pozwolenie na
lądowanie. W tej samej chwili w głośnikach wieży rozległ się przerażony
głos dowódcy:
Dzieje się z nami coś dziwnego!. Nie widzę ziemi!. Powtarzam, nie widzę ziemi! Nie możemy określić swojego położenia.
W głośnikach od czasu do czasu rozlegały się głosy pilotów. Nie
reagowali za żadne polecenia, a krzyżujące się w eterze nawoływania
świadczyły, że znajdują się u kresu wyczerpania nerwowego.
Około godziny 15.30 znów usłyszano jednego z nich. Pytał kolegę lecącego
obok o odczyt busoli. Jednak jak się okazało każda busola wskazywała co
innego.
Niespodziewanie około 16.25 zgłosił się jeden z oficerów, kapitan George
Stivers, który z niewiadomych przyczyn przejął dowódctwo:
W dalszym ciągu nie jesteśmy pewni, gdzie się znajdujemy. Sądzę, że musimy być gdzieś około 225 mil na północny wschód od bazy.
Nowy dowódca zdecydował się na zmianę kursu o 180 stopni. Ostatnie jego słowa usłyszane na wieży brzmiały nieco dziwnie:
Wygląda na to, jak byśmy wchodzili w białą wodę! To chyba koniec.
W eterze zapanowała martwa cisza. W pięć minut później z lotniska
odległego od fortu o 150 mil, z bazy Banana River Air Station wyleciał
na ratunek ratowniczy wodnopłatowiec typu Martin Mariner PBM, pilotowany
przez porucznika Harry Coney'a. Samolot zaopatrzony buł w specjalne
instrumenty i urządzenia mające pomóc lotnikom zmuszonym do wodowania.
Ekipa składała się z dwunastu osób. Wśród nich był między innymi Polak -
Jóżef Żywicki z Chicago.
Skierowali się na południowy wschód i niestety podobnie jak eskadra przepadli bez śladu.
Po tym zniknięcu Fort Lauderdale zwrócił się z prośbą o pomoc do
dowództwa Marynarki Wojennej i Ochrony Wybrzeża w Miami. Rozpoczęło się
największe w dziejach marynarki USA morskie i lotnicze poszukiwania.
Brało w nich udział 307 samolotów, 4 niszczyciele marynarki, kilka
okrętów podwodnych, 18 jednostek Straży Przybrzeżnej, specjalne statki
ratownicze i setki prywatnych łodzi i jachtów. Z Bahamów dołączyły
jeszcze jednostki marynarki brytyjskiej i samoloty RAF u.
Żołnierze przetrząsnęli ponad 50 tysięcy kilometrów kwadratowych wybrzeża Florydy. Na próżno...
Dane techniczne zaginionych samolotów:
Producent: General Motors
Rok produkcji: 1941
Załoga: 3 osoby
Masa startowa własna: 6200 - 7200 kg
Prędkość maksymalna: 485 km/h
Zasięg: 2320 km
Zapasy paliwa: 1260 - 1480 l
Uzbrojenie: dwa sprzężone karabiny maszynowe 12,7 mm, karabin maszynowy
12,7 mm, karabin maszynowy 7,7 mm, 1 torpeda o masie do 910 kg, lub
bomby o masie nie przekraczającej 910 kg.
Maszyny te używane były przez lotnictwo USA do roku 1954.