W razie wątpliwości zrób kolejny mały krok.

Kopciuszek jest dowodem na to, że nowa para butów potrafi odmienić życie...

Posłuchajcie opowieści o Kopciuszku, Który ciągle krzątał się po domu w fartuszku. Sprzątał, ścierał, czyścił, zmywał i naprawiał, Rzadko śpiewał i rzadko kiedy rozmawiał. Praca ta była dla niego udręką, Nigdy nawet nie spotkał się z podzięką. Zawsze był tylko poprawiany, popędzany, Zabiedzony, zaniedbany, zapłakany. I wymknęła się pewnego razu z domu. I na bal pobiegła cicho, po kryjomu. Tam szukała pięknej chwili, zachwycenia, Od codziennej smutnej doli, odetchnienia. Na tym balu ją pięknością okrzyczano, Zachwycano się, patrzono i wzdychano. Sam królewicz był najbardziej zachwycony, Który właśnie poszukiwał pięknej żony. Morał z tej bajeczki, którą zobaczycie, Będzie tak niezwykły, tak jak samo życie. Pracowitość, skromność, czystość i uroda, To cechy, za które musi być nagroda. Choć wiele dni minie, kiedyś się okaże, Kto zasłużył sobie na krainę marzeń. Zagubiony bucik wskazuje królewnę, Która w kącie roni szczęścia łezki rzewne.

KOPCIUSZEK Było sobie dziewczę młode, lecz nie poszło jej w urodę... nos perkaty, taki mały, i nijaki wygląd cały. Każdy śmiał się mimo woli, choć wiadomo, że to boli. Nawet siostry (nie rodzone) w dokuczaniu niestrudzone wciąż gnębiły ją straszliwie, wyśmiewały tak złośliwie.... Dziewczę było zahukane, do roboty wciąż ganiane. W kącie często więc płakała. Ciężko w życiu swoim miała. Jednak kiedyś coś ją tknęło... na balety jej się wzięło !!! Wyszła z domu odstawiona, pozytywnie odnowiona. Dla jednego piękną była, do północy z nim tańczyła, lecz nadeszła późna pora więc zniknęła jak kamfora. Wybiegając z dyskoteki, zapomniała swej torebki. W niej portfelik fioletowy i telefon komórkowy. Kiedy rano zajarzyła, to się lekko zatrwożyła.

Ko­biety to gwiaz­dy wokół których krążą planety. Ty­mi pla­neta­mi są mężczyźni, którzy żyją blas­kiem ich piękna.

Pamiętaj, że nieotrzymanie tego, czego pragniesz, jest czasami cudownym zrządzeniem losu – Dalajlama