W noc wigilijną Nie cierpię świąt ja też ich nie lubię bo cierpię wtedy myślę za dużo, łzy cisną się same do oczu a teraz jeszcze te wspomnienia, stare fotografie na nich rodzice składają sobie życzenia pogodni uśmiechnięci jak żywi jak tylko jak. Jak żywi prawdziwi w bezkresną noc wigilijną siedzimy wpatrzeni w miliardy światełek na rozpostartej choince nieba, pozdrawiamy przelatujące anioły, Wtuleni w siebie i naszą samotność w oddalenie tak bliskie namacalne cielesne w nasze ciała głodne spragnione, nienasycone w bezcielesną i grzeszną tęsknotę .

Moja Wigilia Przy tym pustym stole nikt dzisiaj ze mną nie zasiądzie ile bym nie dostawił krzeseł wszystkie pozostaną puste jak pusta i bezkresna jest ta noc gwiaździsta z tą najważniejszą najjaśniejszą i najbardziej radosną dzisiaj bolesną na choince gwiazdą betlejemską. Skrupulatnie odtwarzam potrawy które pamiętam z beztroskiego dzieciństwa do dziś najsmaczniejsze najmocniej pachnące najbardziej tego wieczoru łaknące szczęścia i radości i te późniejsze kiedy ojca już z nami nie było matce trzęsły się ręce ze wzruszenia i starości zawodziła ją pamięć często się myliła więc i nasze potrawy bardzo posmutniały. Odtwarzam je dzisiaj wszystkie po kolei jak pamiętam jak potrafię aby ten pusty dom nimi zapełnić nacieszyć się nimi porozmawiać z duchami które siądą ze mną zostawiając puste krzesła i wypełnią pamięć po brzegi i samotność i tęsknotę zaintonują w zaświatach kolędę radosną .