Śmierć jest ucieczką od cierpienia, ale nie od życia.

Wkładasz dłoń do przestrzeni o niebieskim kolorze, czujesz ją. Ona się porusza lub możesz sam wprawiać ją w ruch - to woda. Wyciągasz dłoń przed siebie i czujesz dziwną energię, która oplata ją, czasami jest delikatna czasami nie - to wiatr.

stoi tu z wyciągniętą brudną zsiniałą z zimna dłonią, patrzy na mnie jego oczy na zawsze wyuczone błagania on już nic nie mówi, nie prosi stoi zastygły w upokorzeniu patrzy i czeka , niezręczna sytuacja nie wiem oczekuje pieniędzy dobrego słowa modlitwy, ktoś z tłumu trącił go na ziemię upadł uliczna przeszkoda niepodobna do człowieka, niezręczna sytuacja leży i ciągle patrzy bez słów .

Na jednej dłoni wspomnienia. Przeszłość co przeminęła, dni szare i kolorowe. Na drugiej dłoni marzenia. Ukryte pragnienia duszy i coś nie do spełnienia.

Nigdy nie odrzucaj podawanej dłoni.

Gdy, Panie mój, odwołasz mię ze świata... gdy olśni mnie Twej chwały wiecznej krzyża blask. Gdy będzie dana mi czystości szata i Ciebie ujrzę, Jezus, Królu łask.

Gdy życia mię przytłacza ciężkie brzemię, gdy jest na śmierć zraniona dusza ma; ojcowska Twoja dłoń, gdy ciężar zdejmie, pomoże nieść, co się nieznośnym zda.

Własne cierpienia uczą, że nikomu nie należy robić żadnej przykrości. Bolesław Prus