. Piękno: zagubione jak ziarno wydane wiatrom i burzom, bezgłośne, tak często gubione, wciąż niszczone; ale uparcie kwitnie, na los szczęścia, to tu, to tam, żywi je mrok, gleba cmentarna, przyjmuje je głęboka ziemia. Lekkie, kruche, prawie niewidoczne, na pozór pozbawione siły narażone na niebezpieczeństwa, porzucane, zagrożone, uległe wiąże się z tym, co ciężkie i nieruchome; i na zboczu góry rozwija się kwiat. Ono jest. Ono trwa wbrew wrzawie, głupocie, stawiając opór pośród krwi i przekleństw, w życiu, którego niepodobna przyjąć, w którym nie sposób żyć; i tak to, co duchowe, przenosi się dalej, mimo wszystko, nieodparcie narażone na śmieszność, nie znajdujące odpłaty, nie dające potwierdzenia.