Nie rozumiem tych par, które po najmniejszej kłótni zmieniają swój status na facebooku na wolny. Ja też się kłócę z rodzicami i nie zmieniam swojego statusu na sierota.

Miłość najłatwiej złowić w sieć radości.

Są tacy przyjaciele na Facebooku, którzy każdego dnia oglądają twoją stronę, jednak wcale jej nie lubią. Nigdy niczego ,nie komentują i nigdy nie polubią żadnej twojej publikacji, ale cię nie opuszczą ,w strachu przed tym, że nie będą wiedzieć, co robisz.

Po 30 minutach spędzonych ,na Facebooku czuję się naprawdę źle, czuję się brudny. Myślę sobie: gdzie jesteś w ,tym wszystkim Boże? Jesteś w ogóle? Jak Cię odnaleźć?

Witaj na Facebooku! Miejscu, gdzie ludzie dodają Cię do znajomych, ale milczą, przechodzą obok Ciebie na ulicy. Miejscu, gdzie wszyscy się lubią i podziwiają, gdzie każdy jest szczęśliwy i dowcipny, a kłamcy wierzą, że mówią prawdę. Miejscu, gdzie wszystkie dzieci są uśmiechnięte i grzeczne, a mężowie czuli i kochający. Miejscu, gdzie Twój profil najczęściej odwiedzają wrogowie, a przyjaciele i rodzina mogą Cię zablokować. Miejscu, gdzie piszesz to, co naprawdę myślisz, a jednak ktoś zawsze odbierze to w niewłaściwy sposób lub pomyśli, że Twój status jest o nim.

Ci, którzy są ze mną blisko na co dzień wiedzą kim jestem. Wy znacie moja duszę, wiecie więcej, niż większość moich znajomych, mogłaby sobie wymyśleć . Ci co mnie obserwują na fejsie, mogą co najwyżej zobaczyć co jakiś czas, kartkę z wakacji. Lecz nie dane jest im poznać moich uczuć. Szanuję swoją prywatność. Nie muszę nikomu niczego pokazywać. Na prywatnym profilu jest mnie mało, a jak już, to jest to zewnętrzna powłoka, tu na stronie jest mnie więcej i to jest moje wnętrze.

Trzeba żyć tak, aby nie mieć czasu na facebooka.

Uwaga na słowa: Wszystko, co napiszesz, nadajemy na żywo na cały świat !!!