Nietoperze. Gdy już noc odetchnie szerzej Ponad dachy, ponad wieże Lecą czarne nietoperze W nieprzejrzaną mgłę. I na złość wszelkiemu lichu Gdzieś po ciemku, gdzieś na strychu Wywołują wciąż po cichu Swoje czary złe. Jak nietoperze Mamy nocne sekrety, Jak nietoperze Słuchamy wielkomiejskich ech. W nocy dziwnej atmosferze, Gdzie rozkoszy księżyc strzeże, Krążą ludzie-nietoperze Pijąc słodki grzech. Unikając ludzkich sideł, Na bezszumnych błonach skrzydeł Lecą w mrok na kształt straszydeł W księżycowy mrok. I znikają w nocnej ciszy Ni to ptaki ni to myszy, Gdzie już nikt ich nie dosłyszy, Gdzie nie dojrzy wzrok. Jak nietoperze Mamy nocne sekrety, Jak nietoperze Słuchamy wielkomiejskich ech. W nocy dziwnej atmosferze, Gdzie rozkoszy księżyc strzeże, Krążą ludzie-nietoperze Pijąc słodki grzech. (Jan Brzechwa)