Nie mam na to czasu, żeby tracić czas.

Życie jest jak gotowanie. Niby ten sam przepis, ale każdemu wychodzi co innego.

Książka – nierozdzielny towarzysz, przyjaciel bez interesu, domownik bez naprzykrzania.

Gdybyś wtedy wrócić zechciał Bo mogłeś wrócić aleś nie chciał jak nikt tylko Ty A widzisz dziś, dziś inna już sprawa jest Na próżno rób złe oczy sprzed lat Już tamto grób na grobie już trawa jest A w trawie jak kwiat pół smutna piosenka Nikt tylko Ty Tę piosnkę zawsze Ci śpiewałam Mój boże jak ja Cię kochałam Nikt tylko Ty Nikt tylko Ty Ty przecież byłeś dla mnie wszystko bóg był daleko Tyś był blisko jak nikt tylko Ty A potem przyszło życie zwykłe i swą robótkę zrobił czas wspomnienie coraz bardziej nikłe jak książka przeczytana zapomniana Nikt tylko Ty Ty jeden tylko i nikt inny I czas jest tylko temu winny Że to już nie Ty

A może przebaczenie polega właśnie na ciągłym odsuwaniu od siebie bolesnych wspomnień, póki czas nie uleczy ran i gniewu, i póki krzywdy nie zostaną zapomniane.