Wirują białe płatki śniegu, każdy gotowy jest już do biegu. Spadają na dół prosto z nieba i nic do szczęścia im nie potrzeba. Tańczą na wietrze, w pary się łączą, może się do nich wróble przyłączą? Białe są domy, parki, ulice, a dzieci kładą ciepłe rękawice, bo mogą wreszcie ulepić bałwana. Gdy mróz pozwoli, postoi do rana. Śniegowy Pan Był sobie pan, bałwan się zwał, cały był ze śniegu, jak model na wybiegu. Stałam obok niego - co tu robisz kolego? Pytaniem się nie wzruszył, wcisnął kapelusz na uszy. Myślałam że chciał dać susa, a on tylko nosem poruszał, delikatnie zmarszczył czoło i uśmiechnął się wesoło.

Bałwan ze śniegu Tam - u samego lasów brzegu, Gdzie kruk -jedyny pustki widz, Ktoś go ulepił z tego śniegu, Co mu na imię: biel i nic... Na głowę śmieszną wdział czapulę, A w bok żebraczy wraził kij - I w oczy spojrzał mu nieczule I rzekł na drwiny: "Chcesz - to żyj!" I żył niezgrabny, byle jaki, A gdym doń przyszła śladem trwóg - Już weń wierzyły wszystkie ptaki, Więc zrozumiałam, że to - Bóg... Czarował drzewa ócz błyskotem, Piersią, do której wichry lgną - I kusił mnie niewiedzą o tem, Co było we mnie - tylko mną... Pan ośnieżonej w dal przyczyny Poprzez ślepotę mroźnych cisz Patrzał w wądoły i w niziny, Co mu się śniły wzwyż i wzwyż! A kiedy poblask wziął od słońca I w nicość zalśnił - błędny wskaż - Pojełam wszystko aż do końca I uwierzyłam jeszcze raz!

Święta szybko się zbliżają, w święta ludzie się kochają. Przy dzieleniu się opłatkiem, płyną z oczu łzy ukradkiem. Życzymy sobie Wszystkiego Najlepszego, dając w policzek całusa wielkiego.