Dla religii ludzie zrobią wszystko: będą się kłócić, pisać, walczyć, umierać, zabijać, tylko nie będą zgodnie z nią żyć.

A On chciałby krzyknąć do ludzi: Quo vadis człowieku?. Pomyśl!. Spróbuj się wreszcie obudzić! .

I łzy z oczu Chrystusa spływają. Za chwilę już, chmury nadciągają i deszczem niebo zapłakane całe, płacze idąc w ślad za Panem.

Czemu człowiek dla drugiego, człowieka robi tyle złego?. Czemu nie szanuje bliźniego?. Czemu ludzie sobie nie pomagają?. Czemu serca jak głazy zimne mają?.

W małej przydrożnej kapliczce, Chrystus zafrasowany, zadumany, wzrok na idących drogą ludzi ma skierowany.

Jezus Matkę ,ucałował i z nią razem powędrował. niebiańskimi tam, łąkami i polami i lasami.

Bo dla syna, go zbierała i z czułością układała. już Pan Jezus Matkę wita. co w swą miłość jest spowita.

"Miłość, która jest gotowa nawet oddać życie, nie zginie."

Otwierasz oczy i już wiesz że możesz wszystko, bo wierzysz w potęgę podświadomości.