Po­woli za­mykam drzwi. Czuję się bezradna. Za­mykam oczy. Marzę o nad­chodzącym jutrze. Roz­myślam nad swą marną egzystencją. Ale czy ja w ogóle zasługuję na tą miłość?. Odurzające szczęście, lśniące jakże krótko. Światło wspom­nień zaślepia. Na chwilę świat rozjaśnia. Mar­ność życia. Po­woli ko­niec się zbliża. Zos­tałam sama.

Wystarczy, że staniesz w drzwiach, przede mną i spojrzysz mi w oczy, wtedy. Cóż, wtedy cała złość ulatuje, zastępując ją miłością do ciebie i chęcią poczucia jak twoja dłoń, styka się z moim rozgrzanym ciałem.

Tak wierzę, że już wkrótce, inaczej być nie może, przecież jest jeszcze nadzieja, to dla niej drzwi otworzę. Jeżeli chcemy być szczęśliwi na chwilę, wystarczy tylko zamknąć oczy. Jeśli jednak chcemy znaleźć stałe szczęście, należy zamknąć oczy, otwierając tym samym serce.

Drzwi mogą być albo otwarte, albo zamknięte; trzeciej możliwości nie ma.

Cichutko pukam do Twych drzwi....proszę? otwórz mi! Cichutko sobie postoję, zostawię dla Ciebie pozdrowienia moje! ....By noc tak piękna była, piękne sny dla Ciebie zostawiła! Cisza pokryła już świat, gwiazdy zabłysły na niebie! Każdy ma w sercu jakiś kwiat, a ja mam moc serdecznych pozdrowień dla Ciebie!

Nie marnuj swojego życia, by zaimponować innym. Po prostu rób to co kochasz i kochaj to co robisz.

Klucz do szczęścia to starać się wykorzystać to, co przyniesie los i być za to wdzięcznym.