Dzień wsta­wał, kiedy wyczerpana siadła na scho­dach. Pro­mień słońca dot­knął kre­dowo­białej twarzy, przez chwilę ig­rał w zgasłych oczach. Wes­tchnęła i oparłszy głowę o chłod­ny mur, chłonęła ciszę. Kur­czo­wo za­cis­kając w dłoniach resztki pokręco­nego życia. aut,z Neta.

Graficzne cudeńko.