Magnolia Pięknie wiosną słońce świeci, W jego blasku lśni przyroda, Wkrótce już magnolia w kwieciu, Memu oknu krasy doda. Kwiat jak listek byt zaczyna, Z czasem się w wrzeciono zmienia, Lecz gdy pękać rozpoczyna, Kształt swój zbliża do lilienia. Piękne sprawia to wrażenie, Gdy na drzewie kwitną lilie, Moim płonnym jest marzeniem, By zostały do wigilii. Oba okna w moim domu, W magnoliowym kwieciu toną, Tak po prostu nie od dzwonu. Piękna stały się ikoną. Kwiat w różowo-białe barwy, Zmienia się aż do fioletu, Przy zieleni swej kokardy, Jakby znaleźć chciał odwetu. Lecz nie w barwach tkwi to piękno, Ale w kwiatów jej powabie, Na ich widok serca miękną, Biją jakby trochę słabiej. Trzeba wzrok nasycić pięknem, Póki mamy tą sposobność, Bo choć kwiat opadnie z wdziękiem, Drzewo straci swą powabność. Nikt nie spojrzy w jego stronę, Gdy już zgubi urok dawny, Z liści będzie mieć koronę, To przy świerku wystrój żadny

Pat­rzę jak rosną drze­wa i mi­jają lata.