Trzeba znowu odnaleźć nadzieję i liść jesienny z korzeniem na wzgórku grobowym, trzeba zamknąć grodu wierzeje i bronić się przed smokiem nowym. Trzeba znowu odnaleźć nadzieję.

Łapać każdy ciepły pod­much wiat­ru i uno­sić się na nim jak najdłużej tak jak je­sien­ny liść, który żyje cu­downą chwilą i nie przej­mu­je się gdzie upadnie. .ha

Młodość zachłan­nie wy­rywa kar­tki z ka­len­darza życia... Je­sień naszych dni prag­nie je tam zatrzymać...