Mikołaju z długą brodą, Niech nas dobre myśli wiodą. Słońce nam promienie śle, Aby nam nie było źle. Mikołaju, bądźmy szczerzy, Niechaj każdy z nas uwierzy, Że potrzebne są marzenia I możliwość ich spełnienia."

Święty Mikołaj Ks. Włodzimierz Kwietniewski Chodził z siwizną szronu wplątaną w jedlinę, śmiał się pełnią księżyca bladą i pyzatą, podarował brylanty gwiezdne mroźnym kwiatom, przed domami przystawał dumając z godzinę. Obdarował prezentem przydrożną topolę; potem wchodził do domów cicho, tajemniczo, kładł prezenty, odchodził, ludzie je policzą – wreszcie po Mlecznej Drodze odszedł w gwiezdne pole. Temu podrzucił uśmiech, promień jaśniejący wśród ponurych dni życia; temu szczęścia chwilę wprost w schorowane ręce suche jak badyle; dziś wytrwanie otrzymał w wierze kulejący. Dziś z tworów ludzkiej ręki prezentów nie trzeba, bo te jak łatwo przyszły, łatwo się oddalą; nikłe, że w chwilach trudnych tak, jak proch się spalą – wtedy trzeba nam darów, ale darów z nieba.

Nie lu­bię świąt i te­go całego za­mie­sza­nia. Za dużo w tym wszys­tkim sztuczności.

Ostatnie poprawki

Mikołaj w kłopotach, zgubił adresy niegrzecznych dziewczynek