Lecz mimo, że kapią ponadczasowe krople na nasze ramiona w tamtej chwili jesteśmy daleko od celów i nazw, kiedy słońce zapada w milczeniu nad samotnymi źdźbłami traw i wszystkie nasze wysiłki są dla nas widoczne jak gra i pożyczka. Wtedy przeczuwany warunek jaki dostaliśmy ten jeden raz: aby spłonąć żywcem w okamgnieniu i zapomnieć doczesnych którzy trwają i wytrzymują przez tę twórczą sekundę, jak miara, której nigdy nie osiągają.