Sen na jawie o motylach.

mów do mnie spotkałam ciebie u schyłku dnia, idąc bez celu przed siebie, a dusza we mnie, jakby mdła, zwietrzała, odziana zgrzebnie. mówiono mi, że o tej porze, zaspokoić można bliskości głód. ruszyłam zatem bezdrożem na spacer i zdarzył się cud ! na skraju wzroku, majaczył w oddali twój cień, lub zarys postaci może, by widok ten i marzenia ocalić, przyspieszyłam kroku, przez zboże. połączyła nas pieśń przedwieczorna, rozbrzmiewająca wokół - cykadą i tęsknota szara, niepozorna, spływająca na duszę – kaskadą. ten krótki czas, który jest nam dany, dzielmy na przemian między siebie podam tobie pejzaż z gwiazdami, a ty - księżyc na nocnym niebie,

Księżyc i fortuna nie zawsze są w pełni.

Już jasny księżyc, na wodospadzie, srebrem haftuje strumienia bieg; zaś fala, co się do snu nie kładzie, lekko uderza o skalny brzeg. Już ciemne lasy drzemią w oddali, szepcząc wieczornej modlitwy chór; odległe echa głuchną na fali, w mgłach się chowają podnóża gór. Gotową łódkę strumień kołysze, piana spryskuje nadbrzeżne mchy; płyńmy więc w ciemność, w tę nocną ciszę, w krainę magii, marzeń i mgły. Gdy przybijemy wreszcie do brzegu, skończy się spektakl czarownych scen; wtedy, o dobrym myśląc noclegu, nagle poznamy, że to był... sen.

A wieczór cichy i pogodny dokoła woń się cudna snuje na niebie gwiazdy razem z nami toczą rozmowy bardzo długie Nad głową ćma spóźniona goni iskierkę światła widząc w dali może z tęsknoty leci do nas by w końcu komuś się wyżalić Księżyc spogląda wciąż życzliwie blask rzuca na pąsowe róże szkoda że nocka taka krótka zerwę dla ciebie dwie nieduże I piękny zapach nocy letniej do domu swego zaniesiemy w objęciach tuląc wciąż marzenia cichutko z nimi tak uśniemy....