Szło męskie serce górską dróżką tuż nad przepaścią. Niebezpiecznie… Nagle z przeciwka też serduszko tym razem damskie, idzie grzecznie… Przejść obok siebie – nie ma mowy, za wąska dla dwóch serc jest dróżka… spaść można w przepaść granitową , i rozbić w pył oba serduszka… Cóż miało zrobić męskie serce, gdy w damskim strach zagościł srogi… Musiało rzecz wziąć w swoje ręce i nieść je, nadkładając drogi… A w międzyczasie to niesione tak się łasiło, przymilało, że męskie, całkiem pogrążone, do końca życia z nim zostało… I morał, zmierzać czas do celu, sedno wytropić jak pies gończy; nie chodź po górach, przyjacielu, bo to się źle dla ciebie skończy… /autor hallski/