Jest na świecie ta­ki rodzaj smut­ku, które­go nie można wy­razić łza­mi. Nie można go ni­komu wytłumaczyć. Nie mogąc przyb­rać żadnego kształtu, osiada cias­no na dnie ser­ca jak śnieg w brzozowym lesie pod­czas bez­wiet­rznej nocy...

Słońce zimową porą w brzozowym lesie.