Lecz nikt, nie słyszy. Tylko serce śpiewa, swoją pieśń pełną tęsknoty. Gdzie jesteś mamo, moja ukochana ?. Gdzie jesteście bracia, siostro,tato,babciu, gdy nie ma cię z rana ?. Czy znów wędrujesz, za kromeczką chleba ?. Więc całym wnętrzem, wołam mój Panie !.

Jeśli chcesz wiedzieć,co mgła osłania. Starodruk sięga aż do zarania. Wtedy ludziska świat szanowali. Kromka upadła - wnet całowali. A teraz pełne śmietniki chleba. Kwitnącą pleśnią - skarga do nieba. A ludzie szemrzą, że ciągle mało. Może przypomnieć by się przydało?.

W sadzawce, stawie, zwyczajnym rowie, gdzie smukłe trzciny, dzikie sitowie. Mleko chłodzili w blaszanych kanach. Na wierzchu pyszna, żółta śmietana. Na liściach chrzanu bochenki chleba, krzyżem znaczone - prośba do nieba. Siwa kapusta z grochem i kaszą Kraszona była sadłem, kiełbasą.