Już rozpostarłem do lotu skrzydła. Już miałem wzlecieć i skryć się w chmurach. Już miałem skoczyć, kiedy ujrzałem. Że ktoś mi wyrwał ze skrzydeł pióra .

Chciałem jak ptaki fruwać w przestworzach. Pędzić jak wicher prosto przed siebie. I nawet śmierci już się nie bałem. Wierząc, że wkrótce znajdę się w niebie .

Przez chwilę wszystko było tak proste. Gdzieś w dole piekło, a Bóg nade mną. Wierzyłem, że się jak ptak , wzbiję w obłoki. Jeśli się rzucę w tę otchłań ciemną.

"Przez chwilę byłem tak blisko, jak ptak nieba. Że prawie słońca dłonią sięgałem. Nie było we mnie strachu i bólu. Kiedy na skraju przepaści stałem .

Dziś rankiem zaćwierkał do mnie ptak, że przyjaźń ma fantastyczny smak. Gdy jest niezawodna i szczera, radość daje, smutki zabiera.

Już wszystkie ptaszki śpią. A księżyc wędruje po niebie. Lecz one sobie spokojnie śnią. By rano cię zbudzić swym śpiewem.