Partytura jesienna zawsze gotowa, Grał z wielkim uczuciem. Od serca. Nawet wtedy gdy nikt go nie słuchał. Kiedy dźwięki tańczyły jak w balecie. A zasłuchane w leśnych dolinach echo. Czasem przestawało być echem. Bo roniło łzę i wstydziło się szlochu. Grał jak z nut. Jesienną balladę. Melancholijną. Wiatr.