KWIATY DUSZY Zajrzałam dzisiaj w lustro tęsknot schwytanych i poruszeń. Bukiet kwiatów czarodziejską mową natury zanucił. Tam oczy fiołkami błękitem roześmiane..zaklęte. Wiatr zapachów i barw z źródła promieni, świat zabarwiły w magiczne tchnienia. W duszy i w sercu pochmurnym rozbłysło tysiące, zamkniętych roje błysków rozświetlonych.. Kwiaty, co w sennym puchu pąków zatrzymało piękno. Oddały urodą wzbudzenie w sercu wschodzące. Nawet peany ,co przyrodę ośmielają się opisywać, zachwytu od których drgnie ziemia ,nie wzruszą rymami.. To tylko kleksy zaznaczone trywialnie palcem,ślepe muśnięcia, gdy nie ma w duszy wizji odczuwanej, kolory są martwe. Tylko czułe wołanie iskry, widmo tkliwe, w człowieku odczytane, jest uczuciem , nie znającym miary, kwiat egzotyczny nieznany. Jest to poezja drgnień serca, błękitny łyk źródlany wzniosłych wzruszeń. W Miłość dla wszystkich ludzi na świecie przelana.