Chodź, pokażę ci jesień prawdziwą, Kolory złote i szelest liści, Drzewa dostojne i falę cierpliwą I niebo, co łuną wieczorem się ziści. Ten spokój wokół, tę ciszę szeptaną I spacer ludzi w jakimś zamyśleniu, Te klucze w górze-długo nie zostaną. Te myśli, skupione na swym własnym cieniu. Chodź, pójdziemy na spacer aleją, Poczekamy aż liście opadną, Nasze myśli owiane nadzieją W późną jesień realnie zapadną Odpowiedz