"Jesienne serca". ostatnich liści złote kręgi wirują w tańcu ponad ziemią wiatr im przygrywa fugą tęsknic nim się w ascezę brązów zmienią świt zanurzony w mgliste biele mróz cicho pełznie nad zagonem zima się skrada coraz śmielej w nagiej senności ogród tonie lecz proszę spójrz nad horyzontem odblask promieni błyszczy siłą nam czas słoneczny się nie skończył jesienne serca grzeje miłość... /Ewa Pilipczuk/