W zimie potrzebne jest ciepłe okrycie, w starości – brak zmartwień.

Ta jedna łza nie powróży nam z kart. Nie zaspokoi bólu powstałego w nas. Lecz pokochaj mnie zimą aby raz. Bym otarł spływającą twoją łzę. Być może cisza zimowa pozostanie w nas. A my wraz z nią powędrujemy w dal. Każde swoimi ulicami pomiędzy domami. Gdzie cisza i myśli tworzą zgraną parę .

W zimne styczniowe szare dni. Cisza wędrowała pustymi ulicami. I tylko blask latarni oświetlał jej drogę. A ona spacerowała pomiędzy domami. Szukając opuszczonych serc miłości. Jej ciało przykrywają czarne szaty. Oddając smutek jaki miała w sobie. A po twarzy spływała jedna łza. Sprawiając ogromny ból samotności .

By słoneczko zimowe, tam na górze, co się chowa w chmurze, radość serca usłyszało i promienie ciepła dało. Bo jest takim czarodziejem, gdy się zjawia świat jaśnieje i my przy tym korzystamy, siły w sobie nabieramy.

Czas zimowy piękny bywa, kiedy bielą ziemię skrywa, śniegiem drzewa ,obsypuje i na szybach mróz maluje. Piękna jest ta pora roku, chociaż zimno bywa wokół i wiatr czasem mocniej wieje, niechaj serce się nam śmieje.

Nie ma żartów, zimno bardzo jest dotkliwe, ja tam siedzę w domu, nie wyścibiam nosa, obserwuję tylko co dzień słupek rtęci, na prognozy patrzę często i z ukosa. Wyszukuję dobre strony, pani zimy i dogrzewam się wewnętrznie, czym tam mogę, czytam tylko piękne książki o miłości, nie wybieram się ,na razie w dalszą drogę.

Zamrożone ciepłe myśli i uczucia, a oddechy zastygają białą chmurką, po ulicach dziś nie jeżdżą samochody, pewnie stoją zamarznięte na podwórkach. Zima przyszła, zaskoczenie jak co roku, a mówili ocieplenie jest klimatu, trzeba szybko wyjąć futra, ciepłe czapy, niestrudzenie znowu wracać do tematu.