Niektórzy wy­soko lecą nie dzięki skrzydłom, lecz plecom!

Wysłuchać pot­ra­fi anioł cierpliwie. Z ra­dością uchy­li ci nieba. Złe myśli od­go­ni daleko. Aniel­ski da spokój gdy trzeba .

Jak zaw­sze gdy zra­ni cię życie. Osuszy ze łza­mi strumienie. Pod skrzydła w opiekę zabierze. By chro­nić przed wiel­kim cierpieniem .

Cza­sem w twym życiu jest ktoś. Kto skrzydła anioła zakłada. Otu­li cię ser­ca dobrocią. Nie py­ta czy kochać wypada.

Jedno pióro wionęło nad tym naszym domem, gdzie w oknie brak złotego, złotego płomienia i zawisło nad nami, różowym ogromem i zawisło nad nami ,żałością wspomnienia.

Aniołowie miłości pióra pogubili, niosąc w oddal rozkosze, rozkosze, różowe pocałunki, nieskończoność chwili i pełne łez amfory, i róż pełne kosze.

Kto pogubił te pióra różowe ,na niebie?. Aniołowie kochania, kochania, kochania. Popłynęli daleko - nie do mnie i ciebie, lecz tam, gdzie szyby płoną snem oczekiwania.

"Milczenie to tekst, który niezwykle łatwo jest błędnie zinterpretować." - Julian Tuwim

Sukces również bywa karany: trzeba spotykać się z ludźmi, których przedtem można było ignorować. (John Updike)