Niemądrze jest odwracać się plecami do rzeczy, którym nie można ufać.

Szczęście, spacer, zaufanie, poczucie bezpieczeństwa - niby tak niewiele nam potrzeba.

Morze - otwarte dla wszystkich i nie dochowujące wierności nikomu.

Jakże odwdzięczę morzu, że fale jego ciche wychodzą, aby szukać moich codziennych zbłąkań? Jakże odwdzięczę słońcu, że zachód mnie nie odpycha, że wieczór i poranek niedługa dzieli rozłąka? Cóż Ci oddam za tę bliskość, którą w takim rozniecasz bezmiarze, jak ogniska, jak serca w równowadze - Cóż Ci oddam za tę poufałość, którą w dziecięcym spojrzeniu nawiązujesz, a kończysz chwałą nieosmuconą w odcieniu - Cóż ci oddam za tę bezbronność, która nie skąpi mi dnia – przecież Ci, Panie, nie wolno ufać takiemu jak ja. Jakże odwdzięczę morzu, że fale jego ciche wychodzą, aby szukać moich codziennych zbłąkań? Jakże odwdzięczę słońcu, że zachód mnie nie odpycha, że wieczór i poranek niedługa dzieli rozłąka?

Piechotą przez morze...

Zamoczę nogi a powiem, że się kąpałam:)

Spotkanie z księżycem?