Jesienna Pani, ja Cię znam, w szeleście słyszę pieśni Twe. Błękitu, światła nie chcesz znać, lubisz z purpurą rosnąć drzew. Na palcach zwijasz chłodny wiatr i wyciszenia niesiesz sens. Tyle fantazji w sobie masz, więc skutki zniszczeń, proszę, zmniejsz. / M. Polak /

Szczególnie jesienią, uważnie przyglądam się słowom, gdy mienią się wieloma barwami jak liście w parku.