Chmury o różnych rozmiarach i kształtach przychodzą i odchodzą, niczym zwykli przechodzący goście. Pozostaje tylko niebo, które jest zawsze takie samo. Jest czymś, co istnieje, a jednocześnie nie istnieje. Ma substancję i jednocześnie jej nie ma.

mój świat niebieski zimny trochę bez ciebie, twój zielony nadzieją moją na mgły opadanie na słońca wschód, nic nie wiem czy można raz jeszcze spróbować przecież kochamy tę samą Miłość Największą co serca nam rozpala przecież żyjemy w Niej poruszamy się i jesteśmy, czy można zacząć od nowa dojrzale wytrwale miłować by w życiu trochę się zaczerwieniło, ciepłem serc płonących otwartych na oścież na siebie nic nie wiem .