Kiedy pszczoła zniknie z powierzchni Ziemi, człowiekowi pozostaną już tylko cztery lata życia. Skoro nie będzie pszczół, nie będzie też zapylania. Zabraknie więc roślin, potem zwierząt, wreszcie przyjdzie kolej na człowieka.

Usiądę rankiem na łące z piórem w ręku niczym pędzlem, z kartką papieru tak lekką, jak obłok brzęczących pracowitych pszczółek i barwnych motyli i namaluję Ci mój świat świetlisty od tych pasteli... Stworzę ulotną krainę utkaną z porannej rosy; Wprost z serca dodam radości, by w mig powstał czar wiosny, a Ty spojrzysz z zachwytem Uśmiechając się słonecznie... Dodam jeszcze z głębi duszy Kilka kropel wrażliwości, aby serce też poruszyć. I dorzucę garstkę promieni by w tej misternej tkaninie nikt nigdy niczego nie zmienił.