Jak drzewo pozbywa się liści, tak wszechświat pozbywa się ludzi. Nasza indywidualność jest ledwie złudzeniem i wszyscy zawsze pozostajemy częścią wielkiego drzewa stworzenia, tak samo jak pozostajemy częścią nas. Odpowiedz

Otworzyłam oczy Mgła jak mleko z rana, Spadające liście Jesień mi się kłania, I jest tak spokojnie Cisza jest muzyką, Rośliny i ludzie Bicie serca słyszą. Błogość mnie upaja Nie ma nic znaczenia Jestem sama ze sobą Króluje nadzieja. Bóg jest dyrygentem Stroją skrzypce drzewa, Liście nuty piszą, Symfonia rozbrzmiewa I tak wokół pięknie Wszystko złotem mieni Radość, smutek, miłość. Coś jest w tej jesieni.. Odpowiedz