Zima jest piękna do pewnego stopnia... Celsjusza.

Śnieg to przepiękna, ale krucha ozdoba zimy.

Gdy przeliczam kilometry i minuty, wciąż próbując znaleźć w myślach ciepły kolor. Gdy krajobraz za oknami z bieli zimny, patrzę w lustro w twoich oczach chcąc utonąć. Gdy przeliczam półuśmiechy i półsłowa by poskładać w jedną całość chociaż chwilę. Zdania rwą się nie chcąc się wydostać choć niesforne z ust zlatują jak motyle Gdy przeliczam farenheity i celsjusze jednym gestem osiągając pułap chłodu, odnajdujesz moje dłonie w splocie wzruszeń. Sople lodu w żar zmieniając by nie odczuć chłodu.

Ośnieżone drzewa w mrozny dzień