Smutek spogląda wstecz, zmartwienie rozgląda się, wiara podnosi wzrok.

Bóg dał po to boleść, by trawiła, a lek ześle, kiedy sam zechce.

Promienny uśmiech Aby uśmiech był promienny Szczery i pełen radości Musimy sercem otulić Prawdziwy promyk miłości Patrzeć na życie jakie jest Przez okulary różowe Ciągle się cieszyć każdym dniem I mieć nadzieje wciąż nowe Dzielić się swoją radością Szczęściem innych się cieszyć Wciąż myśleć pozytywnie Z pomocą chętnie pospieszyć Zachować dobre wspomnienia A złe z pamięci wyrzucić Uśmiechem obdarzyć każdego By nikt nie musiał się smucić Świat się wydaje piękniejszym A ludzie bardziej radośni Gdy uśmiech szczery życzliwy Na twarzach naszych rozgości